Steun ons en help Nederland vooruit

maandag 11 juni 2018

Blog: Zijn naam was Yazan

Je hebt het de afgelopen weken vast meegekregen. Het verhaal over de 26-jarige Syrische vluchteling die, op woensdag 31 mei, op een balkon in Schiedam met een hakbijl stond te zwaaien. De politie kwam in actie. Nadat het de onderhandelaars niet lukte om contact te krijgen met de man, werd er een arrestatieteam ingezet. Bij een poging om de man te overmeesteren liep een politiehond ernstige verwondingen op, waaraan hij overleed. De man is door de politie neergeschoten en is later die week, op 4 juni jl., in het ziekenhuis komen te overlijden. Zijn naam was Yazan.

De dagen die daarop volgde is mij meerdere keren gevraagd ‘wat ik ervan vind’. Alsof ik overal maar wat van moet vinden, maar dat is een andere discussie. Er is over dit voorval al veel gezegd en geschreven, dus ik houd het kort.

De reacties op het bericht waren meedogenloos zonder te weten wat er die dag ter plaatse gebeurd is. Daarnaast vond ik het respectloos naar de overledene en nabestaanden. Ik heb het idee dat de reageerders vooral op zoek waren naar een bevestiging van hun eigen vooroordelen. Reacties als “Eigen schuld…” en “Mooi, weer een terrorist minder.” Maar aan de andere kant ook “Blijkbaar is dit de manier waarop hulpdiensten verwarde personen tegen zichzelf beschermen.” En “Voor wie was de man een gevaar terwijl hij daar alleen op het balkon stond?” Het AD presteerde het zelfs om in een artikel wel de naam van de overleden politiehond Robbie te noemen, maar die van de toen inmiddels overleden Yazan achterwege te laten. Het viel mij op dat vrijwel alle reacties zich vooral richten op wie nu de dader was en wie het slachtoffer. Terwijl dit tragische verhaal naar mijn mening alleen maar slachtoffers kent. Ik denk dat alle betrokkenen zich die dag anders hadden voorgesteld. Om te beginnen Yazan, die niets liever wilde dan zich herenigen met zijn vrouw uit Syrië en het maar niet lukt om haar naar Nederland te halen. De vader van Yazan, die wilde dat zijn zoon in een psychiatrisch ziekenhuis werd opgenomen en die op de bewuste dag nota bene zelf de politie heeft gebeld. Omwonenden die nooit hadden kunnen bedenken dat zoiets in hun buurt gebeurt. De politiehond die niets anders deed dan de orders van zijn baas opvolgen. En de politieagent die op dat moment ‘gewoon’ zijn werk deed.
Wat ik wil zeggen is dat het gaat om gewone mensen (en dieren), die door samenloop van omstandigheden iets vreselijks hebben meegemaakt.

Mijn overtuiging is dat mensen sociale wezens zijn. We hebben het vermogen ons in te leven in een ander, empathie te tonen en emoties te delen. Maar helaas lijken deze eigenschappen in deze tijd steeds vaker ver te zoeken. In afwachting van het onderzoek van de Rijksrecherche was in mijn ogen alleen ‘compassie’ op zijn plaats geweest. Compassie voor de vader die zijn zoon verloor. De echtgenote die zich niet meer kan herenigen met haar man. Compassie voor de omwonenden in de buurt die de schrik van hun leven hadden. Voor de overleden politiehond. Voor de politieagent die zich op dat moment genoodzaakt voelde om te schieten met de dood als gevolg. En zéker ook compassie voor een 26-jarige jongeman die in zijn roep om hulp werd neergeschoten en het niet overleefde. Zijn naam was Yazan.

Dat is wat ik ervan vind.

Fijne week!

Jarle Lourens
Raadslid D66 Schiedam